aaznoow

ชอบเพลงนี้

2007-01-24T23:09:00.000-08:00

ฉันดีใจที่มีเธอ(i'm glad.)

ในโลกที่มีความวกวน

ในโลกที่ทุกคนต้องดิ้นรน ที่สับสน ร้อนรนจนใจ นั้นแสนเหนื่อย

ในโลกที่ความทุกข์ท้อใจ ได้เดินผ่านเข้ามาเรื่อยๆ จนบางครั้งไม่รู้จะข้ามไปเช่นไร

แต่ยิ่งชีวิต ยิ่งผ่าน ยิ่งได้พบ ยิ่งเจอ

กลับทำให้ฉันยิ่งคิด ในใจ

ฉันดีใจที่มีเธอ ฉันดีใจที่เจอเธอ เธอคือกำลังใจเดียวที่ มีไม่ว่านาทีไหนๆ

ฉันดีใจที่มีเธอ แม้จะต้องพบ อะไร

ฉันก็รู้และฉันอุ่นใจ ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่ ตรงนี้

ในอุปสรรค ที่มากมาย ในความหวาดหวั่น ที่วุ่นวาย

ในอนาคต ในปัจจุบัน และอดีต

ในความเจ็บปวดที่ต้องเจอ ที่ไม่เคยพ้นไปสักที และยังไม่รู้พรุ่งนี้ต้องเจอกับเรื่องใด

ฉันดีใจที่มีเธอ แม้จะไม่เหลือใครๆ

ฉันก็รู้และฉันอุ่นใจ ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่ ตรงนี้

ฉันก็รู้ และฉันอุ่นใจ

ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่ กับฉัน

ร้องโดย โน้ต

อัลบั้มRhythm&Boyd Eleventh

ฟังเพลงนี้ครั้งแรกก็ชอบเลย ไม่สิ เรียกว่ารักเลยมากกว่า เนื้อหาเข้าใจง่าย แต่ความหมายลึกซึ้งสุดๆ ประกอบกับนักร้องถ่ายทอดไว้ดีมาก ฟังทีไรน้ำตาแทบไหล

ถ้ามีใครรู้สึก หรือ ทำให้เรารู้สึกกับใครสักคนได้แบบนี้ มันคงดี เราคงจะรักเขาที่สุดเลยมั้ง

แล้วเมื่อไหร่ล่ะ?...

บาสประเพณีนิติ จุฬา-มธ.

2006-12-30T06:41:00.000-08:00

หลังจากทนเสียงเรียกร้องที่ถามกันถึงผลการแข่งบาสนิติ จุฬา-มธ.มากันอย่างท่วมท้น ผลก็คือ แพ้ เหอ เหอ ก็กะอยู่แล้วล่ะ คุณพี่ฝั่งนู้นเล่นกันโคดเก่งเลย ขอซูฮก+ นิติจุฬาแข่บาสแพ้จนจะเป็นประเพณีอยู่แล้วด้วย ฮ่าฮ่า

การไปแข่งบาสครั้งนี้ที่รังสิต เป็นอีกหนึ่งกิจกรรมที่น่าประทับใจมากเลย นอกจากเพื่อนๆที่ช่วยส่งกำลังใจกันมา(มีmsgมาด้วย) พอแข่งเสร็จเราเลยได้ชิวกับบรรยากาศมธ.ไปเต็มๆ

เพราะหลังจากนั้น ไอ้หมู(จำกันได้ไม๊ เพื่อนคู่ยากที่อยู่บัญชี มธ.อะ)เรียนเลิกเสร็จ มันก็เลยมาหา ตอนแรกนึกว่ามันเดินมาที่ไหนได้ขี่เจ้าscooterหรือที่เรียกกันว่ารถป๊อบมา มันชวนไปกินข้าว ไอ้เรานางสาววุ้น ผู้ไม่เคยขี่รถป๊อบมาก่อน ก็เลยได้ฤกษ์ขี่กันวันนั้น

มธ.ยามเย็น บรรยากาศดีมากอะ อย่างกับอยู่ในหนัง สองข้างทางถนนมีต้นไม้ใหญ่ขนาบข้าง รับกับพระอาทิตย์ตกดิน เวลานั้นเคลิ้มสุดๆเลย อยากมีแฟนมาขี่รถป๊อบให้เราซ้อนเหมือนหนุ่มสาวมธ.แถวนั้นบ้างจัง

แต่นั่นแหล่ะจะโรแมนติกไปก็เท่านั้น สุดท้ายก็กลับมาโลกแห่งความจริง ที่เรากับหมูเป็นเพื่อนกันเฉยๆ(เพื่อนสนิทยิ่งไม่มีสิทธิ) ฮ่าฮ่า...เลยต้องมาอารมณ์ค้างอยู่แบบนี้ ก็คงได้แต่รอว่าสักวัน ที่จะได้พบคนดีๆสักคนที่ต่างถูกใจกันและกันเสียที เนอะ

เริ่มค่ำก็กลับเข้างานนิตสัมพันธ์ต่อ ได้รู้จักสาวนิติมธ.ที่หมูกำลังจีบอยู่ เหมือนว่าเรากับสาวคนนั้นจะรู้จักอย่างดีฮ่าๆ เราไปแซวว่าหมูดูแลดีรึเปล่าสาวเจ้าตอบกลับมาว่า"ดีเหมือนที่ดูแลวุ้นนั่นแหล่ะ" แล้วไม่พอยังบอกเราว่า"หมูพูดถึงวุ้นบ่อยๆ" แน่ะไอ้หมูแอบเอาเราไปเม้าท์เรอะ สรุปแล้วคนนี้ผ่าน วุ้นอนุมัติให้มุ่งหน้าจีบต่อ สู้ๆนะหมู

พอดึกๆพี่หวายก็ขับรถมารับพร้อม พี่น๊อตกับพี่แบม เลยไปกินเสต็กโชคชัยกันต่อ แน่นอนพี่หวายเลี้ยง ฮ่าฮ่า อิ่มได้ใจมากกกกกก

...เรื่องที่จะเล่าก็มีเท่านี้แล...

เหมือนว่าจะว่างจัด

2006-12-06T22:48:00.000-08:00

ตอนนี้นั่งอยู่ที่ห้องคอมคณะล่ะ ทั้งๆที่เวลานี้ควรจะเรียนEAPอยู่ แต่นะ อ.Philsงดอีกแล้วคับท่าน ฮ่าฮ่า ดิฉันรู้สึกเปรมยิ่งนัก รู้นะว่าควรนั่งอ่านหนังสือ(ไอ้มดแดงช่วยด้วย!หนังสือจะหล่นทับตายแล้ว)...แต่มาอัพบลอคหน่อยดีกว่า

พรุ่งนี้มีงานนิติสัมพันธ์ที่ มธ.เป็นเจ้าภาพ เลยต้องไปแข่งบาสที่รังสิตโน่นแหน่ะ ไกลมากๆ ยังไม่รู้เลยว่าจะกลับบ้านยังไงเหอๆ แล้ววันนี้พึ่งได้ชุดทีมไว้แข่งบาสอะ เป็นสีขาวตามสีคณะอะนะ แต่คุณคะ ผ้าเนื้อบางมาก ดิฉันคงไม่สามารถใส่เล่นทั้งชุดโล่งๆได้ มันจะอนาจารและเซ็กซี่เกินนน มีเพื่อนบอกว่าให้ลองใส่leggings ลงไปแข่งสิ จะได้ไม่บาง แล้วยังทันสมัยอีกตะหาก ...ช่างคิดได้

เออเราใส่เบอร์ 11ล่ะ ตอนแรกกะจะเล่นมุกบอกรุ่นน้องว่า พี่วุ้นจะเอา เบอร์ 007 ค่ะ แต่ชิชะมีรุ่นพี่เอาเบอร์7ไปแล้วง่ะ อดเป็นเจมส์ บอนด์ เลย...

เราบอกพี่เอิร์ทว่า พี่วุ้นน่ะเลบาสไม่ค่อยได้อะ พี่เอิร์ทตอบกลับมาว่า แกเล่นในไม่ต้องเล เน้นชู้ทใต้แป้นเอา ไม่ต้องมาเล่นนอกเลย(นอกในที่นี้ก็พวกเล่นเป็น ปีก เป็น การ์ด) หง่ะ สุดท้ายก็ติดอยู่ที่ตำแหน่งเดิมๆ เป็นเซ็นเตอร์ ที่เตี้ยที่สุดในทีม! จะกระโดดจัมพ์ชู้ท อย่างใครเขาก็ยังโดดไม่ขึ้นเลย...ให้ตายเหอะโรบิ้น ต้องเน้นความถึกไปแข่งสู้เขาอย่างเดียวเลยยยยย ง่าง่า

...อัพบลอคสนองความต้องการเสร็จแล้ว ไปซ้อมบาสดีกว่า...

หมอแมะ กับความดันต่ำ

2006-12-04T08:55:00.001-08:00

แม่ลากไปให้หมอแมะมาอะ ท่านหมอก็แมะให้ แมะเสร็จนิ่งไปสักพัก ก่อนบอกเราว่า "ความดันต่ำนะ"... งง ครับท่าน โอจอช มันจะต่ำไปได้ไงฟระ สุขภาพเราออกจะดี ไม่ป่วยไม่ไข้ ออกกำลังกายก็ออกจะบ่อย!!

ทีนี้เลยกลับมาเปิดเนท หาข้อมูลเรื่อง ความดันต่ำ ก็เลยถึงบ้างอ้อว่าเราอาจจะความดันต่ำจริงๆก็ได้นะ

"ความดันโลหิตต่ำ เป็นภาวะอาการไม่เป็นโรค โดยอาจจะเกิดจากโรคอื่น ๆ ได้เช่น
โรคหัวใจ การขาดสารน้ำ เสียเหงื่อมาก ***เพราะวิ่งรึป่าว ถ่ายอุจจาระมาก***หมายถึงท้องเสียหรอ หรือเสียเลือด ***คือหัวแตก ฟาดพื้นอย่างงั้นหรอ ภาวะอ่อนเพลีย
อดนอน โลหิตจาง***เคยบริจาคเลือดอะ เกี่ยวมะ อาการที่พบในภาวะความดันต่ำจะมีอ่อนเพลีย มึนงง เวลาลุกนั่ง ยืน
หรือเปลี่ยนท่าเร็วจะเกิดหน้ามืด เป็นลดได้ ***อือ นานๆเป็นนะ การรักษาควรจะหาสาเหตุว่าความดันต่ำเกิดจากโรคอะไรปกติความดันโลหิตวัดได้
90-130/60-90 วัดตามตัวบน/ตัวล่าง แต่ถ้าหากว่าต่ำ 90-60 ถือว่าความดันต่ำ
ถ้าไม่มีอาการหน้ามืด เวียนศีรษะ ไม่ต้องรักษา***ไม่มี๊ไม่มี
ข้อแนะนำ ควรจะมีการออกกำลังกายทุกวัน โดยการเดิน,
วิ่งเหยาะ ๆ , เต้นแอโรบิค วันละ 30
นาที, ดื่มน้ำมาก ๆ วันละ 6-8 แก้ว***ก็วิ่งไง ออกจะบ่อย แต่พักหลังๆพอวิ่งแล้วรู้สึกเสียดหน้าอกอะ ส่วนน้ำก็กินจนเพื่อนเรียกอีอูฐแล้วนะ อาจจะกินเค็มมากขึ้น***ไม่กินเค็มอะ กินเผ็ดมากกว่า ไม่แนะนำให้กินเบียร์หรือสุรา***บอย ไม่ดื่มฮ่ะ! เพราะจะทำให้ความดันโลหิตเพิ่มในช่วงแรกแต่ช่วงหลังความดันจะตก

คาดว่าสัปดาห์หน้าจะได้รับมอบยาจีน มาต้มกิน แหงๆ โอวว กลิ่นต้องแรงมากแน่(เพราะเคยเห็นพ่อ แม่ พี่ชาย เรากิน) ก็รู้นะว่ากินแล้วจะช่วยปรับสมดุลย์ให้ร่างกายกลับมาปกติ แต่ไม่ได้เป็นการรักษาโรค

...เหอๆ คราวที่แล้วก็หมอฝังเข็ม คราวนี้ก็หมอแมะกินยาจีน คราวหน้าเป็นหมออะไรอีกล่ะเนี่ย...

บ้านกับสวนสัตว์

2006-11-18T08:45:00.000-08:00

เมื่อเช้า หลังจากดูซีรีย์เกาหลี "กุง"จบ เลยไปวิ่งออกกำลังกายต่อ บนชั้นสอง ที่ตึก วิ่งๆไป ก็มองออกไปนอกกระจก เห็นผีเสื้อบินว่อนนนน ตอมดอกไม้ เห็นกระรอกปีนต้นไม้เล่น เห็นจิ้งจกเกาะที่กระจกด้านนอก บรรยากาศดีมากค่ะ รับกับแสงแดดยามเช้า ขณะที่กำลังเคลิ้มกับธรรมชาติถึงขีดสุด ตาก็เหลือบมองถนนตรงระยะสายตาพอดี ตอนแรกนึกว่าตาฝาดไปครับพี่น้อง เห็นสิ่งมีชีวิตความยาวเกือบเมตร ตัวดำๆ แต่พอมองชัดๆอีกที เฮ้ยยยย นั่นมันตัวเงินตัวทองนี่หว่า กำลังเดินอุ้ยอ้าย แลบลิ้นแผล่บๆ บนถนน แบบสบายใจมากอะ แล้วมันก็เดินเลี้ยวไปแถวที่หน้าบ้านญาติของเราไป...
คือ...นี่เป็นครั้งที่สองแล้วอะ ที่เห็นเจ้าตัวเงินตัวทองมาป้วนเปี้ยนอยู่บริเวณบ้าน ตั้งแต่เราย้ายมาอยู่ที่นี่สัก5ปีได้แล้ว ครั้งแรกนี่เจอระยะประชิดมากค่ะ เรานั่งดูทีวีอยู่ห้องอาหาร จู่ๆตัวเงินตัวทองมันก็วิ่งมาชนประตูกระจกดัง ปั้กกกก...แทบกรี๊ดลั่นบ้าน
ตั้งแต่ย้ายมาอยู่บ้านนี้นะ มักจะเห็นสิงสาราสัตว์อยู่รอบตัวไปหมด ไม่ว่าจะเป็น หมา แมว วิ่งเล่น งูเงี้ยวเขี้ยวขอเลื้อยผ่าน ต่อหลวงที่มาทำรังบนต้นไม้ เจ้าตัวเงินตัวทอง ปลาคาร์ฟ แต่ที่เด็ดสุดๆคือ นกเงือก ที่บินมาจากไหนก็ไม่รู้ บินมาอยู่ ได้สักระยะแล้วก็บินหายไปเมื่อหลายปีก่อน

เราคาดว่า ต่อไปเรื่อยๆบ้านที่เราอยู่คงจะกลายเป็นสวนสัตว์ย่อมๆไปแน่ๆ เหอ เหอ

สัปดาห์หลังสอบเสร็จ ใช้เวลาคุ้มจริงนะเรา

2006-10-16T22:03:00.000-07:00

พอสอบเสร็จวันศุกร์ วันอังคารต่อมาเลยไปทะเลระ ทั้งๆที่พายุเข้านั่นแหล่ะ กะว่าถ้าฝนตกหนักจริงๆ ก็นั่งเล่นตบแปะในห้องเอาละกัน ที่ไหนได้ ได้เล่นน้ำทะเลทุกวันเลยค่ะ แล้วเพื่อนดิฉัน คุณน้องแก้ม ชีเอาเรือยางมา ก็ต้องมาช่วยกันเป่า เกือบตายเพราะไม่มีเครื่องสูบ ยังไม่พอ คุณเอ็มเอาลูกบอลยักษ์มาอีก คือกลุ่มดิฉันนี่ครบเครื่องมาก ใครต้องการอะไรมีหมด ส่วนดิฉันก็ไม่น้อยหน้านะคะ พกกล้องไปด้วย(เพิ่งมารู้ตอนขึ้นรถแล้วว่าในกลุ่มไม่มีใครเอากล้องมาเลย คงกะว่าเพื่อนๆคงเอามากันอะดิ นี่ถ้าดิฉันไม่ได้หยิบในนาทีสุดท้ายก้คงแห้วกันหมดเนอะ)
ทีนี้มาพูดถึงตัวทริป เป็นทริปที่โต๊ะคณะจัดขึ้น กลุ่มเราอยู่โต๊ะจุดเลี้ยวล่ะ(ข้อร้องอย่าผวนคำ) มีกำหนดไปเริงร่ากัน3วัน2คืน สนุกสนานกันมาก เล่นน้ำ ทำอาหาร ล้างจาน นอน แล้วดึกๆก็นั่งดู แก้วตาพี่กัน....คือจะกลายเป็นสมาคมแม่บ้านจังหวัดระยองกันอยู่แล้ว พอแก้วตาพี่จบก็ค่อยไปกรึ๊บๆกันต่อ นั่งดูน้่องเมา น้องเล่นกีต้า แล้วก็เต้นๆ ประหนึ่งว่าเปิดผับออนเดอะบีช ทริปนี้ดีมากเพราะเปิดโอกาสให้ได้ทำความรู้จักพี่ๆน้องๆกันในคณะ(ถึงแม้ส่วนใหญ่จะได้ทำความรู้จักรุ่นพี่กันในวงเหล้าก็ตาม555) ส่วนรุ่นน้องนี่ทำความรู้จักกันตอนเล่นเกม แกล้งน้องสนุกสนามสนองความต้องการรุ่นพี่ หลังจากกลับจากทะเล อังคาร-พุธ-พฤหัส ดิฉันก็บ่ยั่นค่ะ จำได้ว่ามีนัดไปเที่ยวกับคุณพิมในวันศุกร์ กับลูกพี่ลูกน้องคุณพิม ดิฉันมาถึงมหาลัยตอน9โมงกว่าๆ ไปส่งรายงาน(ที่ตรากตรำทำให้เสร็จหลังสอบ โดยมารู้ตอนทำเสร็จแล้วว่าเลื่อนส่งเป็นวันจันทร์ได้!!!)ที่ห้องทะเบียนที่คณะ ทีนี้พวกเรา พิม น้องแพรว และดิฉัน ตกลงกันไปเที่ยวเรือdoulos เป็นเรือห้องสมุดทีเก่าแก่ที่สุดในโลกอะไรเนี่ยแหล่ะ มาจอดอยู่ที่ท่าเรือคลองเตย ประเทศไทยเรานี่เอง พวกเราเิดนทางโดยรถเมล์ โอวว อากาศร้อนมากตอนไปถึง นึกว่าไปทัศนศึกษายังไงยังงัน เด็กนานาชาติเยอะมากกกก ก็สนุกสนานดี ได้เที่ยวเปลี่ยนบรรยากาศ
ยังไม่พอ ตกเย็นดิฉันไปตัดผม+ทำสีผมที่สามย่านต่อถึง6โมงเย็น นั่งอยู่ในร้านนั่นเกือบ3ชั่วโมง แล้วค่อยได้กลับบ้าน.....

***ช่างเป็นสัปดาห์ที่เหนื่อยเสียเหลือเกิน***

มีเพื่อนแมนๆบ้างมันก็ดีนะ

2006-10-08T10:40:00.000-07:00

เมื่อวานไปงานเต้นรำที่มหาลัย ตอนแรกนึกว่าจะต้องนั่งแกร่วคนเดียวซะแล้ว โชคดีมากได้เจอป้อง ป้องก็มาคนเดียวเหมือนกัน เลยนั่งเป็นเพื่อนกัน 555

ป้องดีมากอะ เดินไปหยิบน้ำให้ เห็นเราใส่สายดี่ยว(ชุดกลางคืนก็ต้องประมาณนี้อะนะ ไม่ได้กะัเปรี้ยวอะไร เหอเหอ)กลัวเราหนาว เลยถอดเอาเสื้อนอกมาให้เราคลุม เดินไปเป็นเพื่อนเข้าห้องน้ำอีก ดูแลดีมากค่ะ

...ที่พูดมาทั้งหมดนี่ไม่ได้หมายความว่า ช้านจะไปชอบพออะไรกะป้องนะ ป้องมีแฟนแล้ว แต่ที่เล่าเพราะรู้สึกดีอะ ว่าคนที่สุภาพบุรุษดูแลเพื่อนผู้หญิง โดยไม่ใช่สร้างภาพ มันยังพอมีจริงๆอะ

หรือแม้กระทั่งการที่เืพื่อนผู้ชายสักคนมันจะทักว่า "เมิงแต่งตัวอย่างงี้โป๊ไปนะ" หรือ เดินไปส่ง ช่วยถือของ หรืออะไรหลายๆอย่างที่แสดงออกว่าเป็นห่วงแบบแมนๆ พูดกันตรงๆ ด่ากันตรงๆ มันรู้สึกดีอะ

ยอมรับนะว่าคนเราเท่าเทียมกัน(ช้านคนนึงล่ะที่เฟมินิสแรงมาก แนวๆเวิ้กกิ้งวู๊เม่น ชอบทำอะไรคนเดียวได้เองตลอด) แต่มันก็ต้องมีบ้างล่ะเล็กๆน้อยที่ เราก็ต้องการความช่วยเหลือ หรือการมองต่างมุม บ่อยครั้งที่ช่วยเราได้จริงๆ

แต่นะ...ก็ไม่ต้องถึงขนาด เดินมาเปิดประตูรถ ต้องเป็นคนถือกระเป๋าให้ตลอด จ่ายให้ตลอด ก็ได้ อันนั้นมันก็มากไปค่ะ

นอยจัด

2006-08-29T08:59:00.000-07:00

เอ่อ วันนี้อารมณ์มึนได้ที่ ว่างได้เวลา มานั่งเขียนอะไรเล่นดีกว่าทิ้งท้ายก่อนสอบไฟเน่าาาาาปี2เทอมต้น...

ความรู้สึกนึกคิดของปลาทองหัววุ้นและการเปิดดูสมุดบันทึกอ่านเรื่องราวของตนเองที่ผ่านมามีดังนี้...

ไปเล่นบาสประเพณี นิติ-วิดวะ
ทั้งที่ตามจริงแล้วต้องให้เฟรชชี่แข่ง
แต่พอดีน้องบาดเจ็บประกอบกับตำแหน่งที่เราเล่น(เป็นเซนเตอร์ที่เตี้ยที่สุดในสนาม)คนขาดพอดี
รุ่นพี่เลยบอกให้เราลง ก็ขำขำอะนะ แต่แอบเขินตรงที่เพื่อนๆวิดวะจำเราได้ไง
เลยโดนแซวไปตามระเบียบ *เล่นเสร็จแล้วมันยังแซวกันไม่เลิก
เรียนกฎหมายผ่านมาหนึ่งปี
ในที่สุดก็เริ่มปรับตัวได้แล้วถึงจะต้องใ้ช้เวลานานก็เหอะนะ แล้วยิ่งคนในคณะ
ไมมันไบร์ทกันได้อย่างงี้ฟะ คนซุ่มเรียนเยอะโคด กดดันลึกๆอะ แต่มันก็ไม่เท่า
"เรากดดันตัวเราเอง"หรอกเนอะ *ช่างหาเรื่องจริงๆไอ้วุ้นนนนนน
บ้านรับน้อง'บ้านเฟี้ยว'
เรารู้สึกผูกพันมากๆอะ จนแปลกใจตัวเอง
ทั้งๆที่เพื่อนบางคนเพิ่งรู้จักกันมาไม่กี่เดือนแต่ก็สนิทกันแล้ว
บวกกับเพื่อนๆที่รู้จักกันตั้งแต่รับน้องปี1แล้วมาทำบ้านด้วยกันอีก
เลยยิ่งผูกพันใหญ่ ทีนี้ปัญหาคือ...พอบ้านเฟี้ยวจะจัดกิจกรรมอะไรสักอย่าง
ไอ้เราเลยอยากไปร่วมมันทุกงาน อย่างล่าสุดก็ไปเที่ยวเพชรบุรีด้วยกันมา
ไปขายของมาที่ ถนนคนกิจกรรม
วิญญาณแม่ค้าออกอีกครั้ง หลังจากปีที่แล้วก็ขายกันไปรอบนึงกับ cu-walking street
กับกลุ่มเพื่อนในคณะ *อุตส่าห์ใส่กระโปรงพลีทไปเพื่อความคล่องตัวเลยนะ
ไปเรียนพัฒนาบุคลิกภาพมาอะ ของ john
robert power ก็ดี มีความรู้ในหัวเพิ่มขึ้น
ไอ้ออย เืพื่อนสมัย เนอสเซอรี่
อนุบาล ประถม มัธยม มหาลัย จะไปเรียนต่อญี่ปุ่นเดือนกันยายนนี้ *bon yoyage เว้ย
หลังจากที่เคยไปติดต่อกัน4ปี(ม.2-ม.5)คาดว่าโควต้าไปซัีมเมอร์คงหมดแล้ว *ก็สมควรแหล่ะนะ ส่วนโควต้าที่จะได้ไป work and travel คงเท่ากับศูนย์ บ้านเราไม่มีนโยบายให้ไปทำงานหาเงิน ทำงานบริการเมืองนอกอะ นอกจากว่าจะไปเรียนต่อหลังจบป.ตรีแล้ว นั่นก็อีกเรื่องนึง
ขอบคุณพระเจ้าที่ให้เราได้มีครอบครัว เพื่อน ญาติสนิทมิตรสหาย ดีๆ
หรือแม้นแต่ให้เราได้พบอุปสรรคขวากหนามต่างๆนานา
เป็นการทดสอบที่ทำให้เราเข้มแข็งขึ้น *มองโลกในแง่ดีโคตร
ตอนนี้มีadvisorเป็นรุ่นพี่สาธิต+เป็นแฟนของเพื่อนเรา'ไอ้พิม'
แล้วล่ะค่ะ เป็นการได้มาโดยเสน่หาและถูกชะตากันอย่างพิลึก
-จบข่าว-

เบื่อเดะวิดวะ

2006-08-05T21:59:00.000-07:00

ทั้งๆที่เรามีคนเข้ามาตั้งมากมาย แต่ทำไม...

พอเราไปชอบใครเขามันไม่เคยworkเลย

กินแต่แห้ว ไม่ได้กินสมหวังเลย กร้ากกกก ขำขำ (ขำทั้งน้ำตา)

คราวที่แล้วก็วิดวะ คราวนี้ก็วิดวะอีก มันจะอะไรนักหนา ไม่ได้ต้องการผูกขาดใจกับคณะนี้ซะหน่อย...555

เออ ตอนทำบ้านรับน้อง บ้านเฟี้ยวก็แบบ ไปหน้าแตกสะดุดลานเกียร์วิดวะ(เป็นที่รู้กันว่า สะดุดลานเกียร์วิดวะ จะได้แฟนอยู่วิดวะไง) ต่อหน้าประชาชี ทั้ง พ่อบ้าน มือกลอง แกนสัน พี่ๆ น้องๆfreshy บ้านเฟี้ยวอีก ท่าทาง ไอ้เราคงได้แต่วนเวียนอยู่กับคณะนี้หรอเนี่ย 5555 ไม่เอาแล้วนะ พอแล้ว พระเจ้าอย่าส่งหนุ่มคณะนี้เข้ามาในชีวิตหนูอีกเลยเหอะค่ะ มันจะทำหนูจี๊ดใจ เปล่าๆ...

เมื่อวานไปทริปบ้านเฟี้ยว เที่ยวเพชรบุรีด้วย ก็หนุกหนานกันตามประสา ส่วนใหญ่ได้แต่นั่งกันในรถ กับได้แต่นอนๆ เม้าท์ๆ ก็ดี ได้เจอเพื่อนๆ น้องๆ บ้านเฟี้ยว

มายเลิฟ สะตอรี่

2006-07-09T08:48:00.000-07:00

...เ่อ่อ เห็นช่วงนี้มีแต่คนมีความเลิฟ มีทั้งเลิฟหวาน เลิฟขม เลิฟผสมปนเปกัน แต่อะนะ ยังไงๆ สุดท้ายมันก็เป็นความเลิฟอยู่ดี
มันช่างน่าอิจฉายิ่งนัก ที่มนุษย์คนนึงจะได้มีความเลิฟ จนเราเริ่มคนไม๊คันมืออยากจะมีความเลิฟกะเขาบ้าง

...แต่พอเอาเข้าจริงแล้ว มันช่างยากเย็นแสนเข็นจริงๆนะคะ

...เคยมีเพื่อนดิช้านคนนึง คือไอ้หมูนั่นแหล่ะ ขอเกริ่นหน่อยว่าไอ้หมูนี่ก็เป็นเพื่อนชายสนิทคนนึงที่ตอนนี้มันมีแฟนเป็นฝั่งเป็นฝาไปเรียบร้อยแล้ว มันพูดกับดิช้านว่า

'กุว่ามึงต้องเรียนจบแล้วแต่งงานคนแรกแน่เลย คือมีแฟนคนเดียวแล้วแต่งเลย ถ้ามึงยังคง เรื่องมาก เลือกมาก อยู่อย่างนี้'

ได้ยินแล้วผงะค่ะ... ง่าง่า ช้านป่าวเรื่องมาก เลือกมากนะเว่ย ช้านแค่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรในชีวิต ก็เท่านั้น

ตอนอยู่มัธยมนะ ก็อยากแบบมี แ-ฟ-น กับเขาเหมือนกัน แบบที่เรียกว่าpuppy loveอะ แต่ยังไง้ยังไง ก็ไม่มีอะ หาไม่ได้ พอมีทีกลายเป็นข้ามขั้น(แต่ก็ไม่ถึงว่าเป็นแฟน) ไปมีฟามเลิฟซีเรียสเข้าให้

จะเรียกว่าเป็นความโชคดีหรือโชคร้ายก็ไม่รู้ที่ ฟามเลิฟครานั้น ทำให้มองชีวิตเปลี่ยนไปเยอะ จนบัดนี้ยังมานั่งคิดอยู่เลยว่า ....ทำไมชีวิตช้านไม่มีความรักเป็นเสตปๆนะ ทำไมต้องเจอเรื่องหนักๆ เป็นมรสุมลงมาตู้มเดียว ทั้งที่ช้านไม่เคยมีแฟน แต่ไมต้องมาเจอแต่...คนไม่ค่อยเป็นสุภาพบุรุษเยอะจัง (คนดีๆก็มี แต่มีน้อย)

เออะ...แล้วนี่ช้านมาพล่ามเรื่องเก่าๆเพื่อ?

สรุปก็คือ เวลาก็ล่วงเลยมานานนม ไมช้านยังเปลี่ยวได้อยู่ ไม่อยากแอบเหงาแบบเ้สนาหอยนะเฟ่ย

...เฮ่อ...แล้วช้านก็จะโสดต่อไป ให้ตายเถอะโรบิ้น

ืืNice guy syndrome

2006-06-09T08:19:00.000-07:00

อาการดีเกินไป
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

อาการดีเกินไป (อังกฤษ: Nice guy syndrome) เป็นคำจำกัดความทางจิตวิทยาบรรยายลักษณะของเพศชาย ที่มีปัญหาในการมีคู่ โดยมีที่มาจากคำพูดของเพศตรงข้ามว่า "ดีเกินไป" (ตัวอย่าง เธอเป็นคนดีเกินไป แต่เราไม่สามารถเป็นแฟนกันได้ มาคบกันเป็นเพื่อนเถอะ) ซึ่งเกิดจากความรู้สึกของเพศตรงข้ามเปรียบเทียบลักษณะ "ผู้ชายที่ดีเกินไป" ไม่เข้าใจการเติบโต การวางตัวต่อเพศตรงข้าม และเรื่องราวของการมีชีวิตคู่ รวมไปถึงไม่สามารถสร้างความสัมพันธ์โรแมนติค

ลักษณะของบุคคลที่อยู่ในอาการดีเกินไป ส่วนมากจะมีจิตใจดีงาม ชอบช่วยเหลือผู้อื่น มักจะมีปัญญาสูงกว่าบุคคลทั่วไป เชื่อมั่นในความคิดตัวเอง ในขณะเดียวกันก็ขาดความเข้าใจในความคิดของผู้หญิง ขาดความเข้าใจในเรื่องของสังคมมนุษย์ และในหลาย ๆ ครั้งจะขาดความมั่นใจในเรื่องความรัก การแสดงออกจะออกมาในลักษณะ การช่วยเหลือหรือเสนอตัวช่วยเหลือ ไม่ว่าเพศตรงข้ามจะต้องการหรือไม่ แสดงให้เห็นถึงการกระทำที่ตอบสนองความต้องการของตัวเอง (ที่ต้องการแสดงออก โดยการช่วยเหลือ) การพูดจาจะแสดงออกมาในลักษณะการฟังมากกว่าการพูด และเมื่อใดที่เพศตรงข้ามต้องการถอนตัวออกจากความสัมพันธ์ อาการทางจิตใจจะทำให้เกิดเข้าใจที่ตัดพ้อต่อว่าเพศตรงข้าม และในหลายๆ เหตุการณ์ถ้าเพศตรงข้ามเกิดความสัมพันธ์ใหม่กับผู้ชายคนอื่น ที่มีลักษณะท่าทางไม่ดี ผิดแปลกไปจากตน จะทำให้เกิดความตัดพ้อต่อว่าเพศตรงข้าม และฝังความคิดว่า "ผู้หญิงในโลกรักแต่คนไม่ดี" ในขณะที่เพศตรงข้ามต้องการบุคคลที่สามารถวางตัวในสังคม และมีความมั่นคงทางอารมณ์

ทฤษฎีขั้นบันไดของความรักสนับสนุนแนวความคิดของอาการดีเกินไปว่า ผู้หญิงโดยปกติจะถูกดึงดูดด้วย ลักษณะความมั่นคงทางด้านจิตใจ ฐานะ และความเป็นตัวของตัวเองของเพศตรงข้าม มากกว่ารูปร่างหน้าตา ในขณะเดียวกับที่ผู้ชายส่วนมากจะถูกดึงดูดด้วย รูปร่างและหน้าตาของเพศตรงข้าม มากกว่าปัจจัยอื่น
ถึงแม้ว่าอาการดีเกินไป จะไม่ถูกนับเป็นอาการทางจิต แต่ผลที่เกิดขึ้นกับผู้ชายที่มีอาการ จะทำให้เกิดความท้อแท้ และหมดหวังในการเติบโตและเข้าใจลักษณะโครงสร้างของสังคมมนุษย์ วิธีแก้อาการเหล่านี้ แนะนำโดยผู้เชี่ยวชาญทางการเข้าใจผู้คนและสังคม โดยการเปลี่ยนแนวการดำรงชีวิต เช่น การออกไปทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ เรียนรู้ลักษณะของสังคมรอบตัว ส่งผลให้เกิดความรู้ที่เปิดกว้างขึ้นในการเรียนรู้สังคม การวางตัวในสังคม และการวางตัวต่อเพศตรงข้ามตามมา เว็บไซต์จัดหาคู่ได้นำทฤษฎีนี้มาช่วยเหลือ ผู้ชายที่มีอาการเหล่านี้

ไม่มีไรหรอก แค่ช่วงนี้อารมณ์เปลี่ยว... เห็นบทความนี้มันน่าสนใจดี

เลยเอามาลงเฉยๆ

เออ..ถ้าผู้ชายเป็น Nice guy syndrome กัน เราก็คงเป็นCommitment Phobia ล่ะว้า

ปิดเทอมได้เที่ยวบ๊อยบ่อย

2006-05-16T23:00:00.000-07:00

ปิดเทอมที่ผ่านๆมาหลายๆปี เราไม่ค่อยได้อยู่บ้านไม่ค่อยได้ไปเที่ยวกับครอบครัวสักเท่าไหร่ พอปีนี้ไม่ได้โต๋เต๋ที่ไหน เลยได้เที่ยวกับ พ่อ แม่ พี่หวาย บ๊อยบ่อย

ได้ไปทะเลที่เพชรบุรี(ทะเลสวยสู้ระยองไม่ได้เลย)

ได้ไปสระบุรี-โคราชมา(ฟาร์มโชคชัยกับทองสมบูรณ์คลับ) ไปกินเสต๊กเนื้อให้ถึงถิ่นเสียหน่อย

นอกจากกินๆแล้ว ยังได้เล่น ludge(คล้ายๆเลื่อนหิมะไหลลงจาที่ราบสูง) นั่งกระเช้า และที่สนุกหน่อยก็คือ รถA.T.V(CART CROSS) เหมือนรถ go cart แต่มันกว่า เครื่องยนต์ใหญ่ๆ สูงๆขี่เล่นไปมาท่ามกลางทุ่งหญ้าเขียวขจี ตอนขี่นี่แอบกลัวนะ เพราะวันนั้นใส่รองเท้าส้นเตารีดสูง3นิ้วไปเล่นเครื่องเล่น เสื้อผ้าก็ไม่อำนวนเท่าไหร่ด้วย ฮ่าฮ่าฮ่า กลัีวเล่นแล้วกลิ้งลงจากรถหน้าแหก แล้วจะทำไง?

..สุดท้ายก็ผ่านพ้นไปด้วยดี

ยังค่ะ ยังไม่จบ ครอบครัวดิชั้นยังไม่วาย shoppingที่outletตอนขากลับอีก

เอ๊ะ...ตกลงจุดประสงค์นี่ มาเที่ยว หรือ มาshopping ?

เข็มทิศชีวิต

2006-05-02T08:51:00.000-07:00

คำพูดการกระทำเหตุการณ์ที่เราไม่ชอบใจ อาจจะจบลงไปตั้งนานแล้ว แต่ตัวเรานี่แหล่ะที่หยิบคำพูด การกระทำ เหตุการณ์นั้นๆ มาเปิดดู เปิดฟังในหัวเราซ้ำแล้วซ้ำอีก เหมือนกับคนอื่นเขาแทงเราได้แค่เพียงครั้งเดียว แต่ตัวเรานี่แหล่ะ ที่หยิบมีดด้ามนั้นมาแทงตัวเองไม่ยอมจบ ไม่ยอมวาง ถ้าเราเฝ้าสังเกตจิตใจตัวเอง เราจะรู้ทันทันทีที่ใจหยิบมีด หยิบความคิดมาทิ่มแทงตัวเอง

นี่เป็นแค่ข้อความบางส่วนที่หยิบยกมาจากหนังสือ เข็มทิศชีวิต เขียนโดยคุณ ฐิตินาถ ณ พัทลุง ที่เราอยากแนะนำให้เพื่อนๆและคนที่เรารักได้อ่านหนังสือเล่มนี้
พออ่านแล้วจะได้ข้อคิดดีๆให้ชีวิตมากเลย เพราะนำมาปรับใช้กับอาชีพ การงาน การศึกษา ครอบครัว หรือแม้กระทั้งเรื่องความรัก

ทั้งๆที่เราไม่ได้นับถือพุทธ(และก็ไม่ได้คิดจะเปลี่ยนศาสนาหรอก)
แต่สำหรับแล่มนี้ต้องยอมรับเลย อ่านง่ายมากๆ ไม่มีปรัชญายากๆ อะไรมาให้ปวดหัวเลย
แม้แต่พุทธสุภาษิตสักบทยังไม่มีโผล่ออกมา เหมือนอ่านหนังสืออ่านเล่นนอกเวลามากกว่า

สรุปคือชอบมากๆค่ะ อยากให้อ่านกัน ถ้าขี้เกียจซื้อมายืมเราได้ แต่คืนด้วยนะเฟ่ยยยย...

**หมายเหตุ** เราไม่ได้เป็นญาติอะไรกับผู้เขียนนะ หรือได้รับเปอร์เซนอะไรจากหนังสือเล่มนี้ แค่ชอบเฉยๆ

ฟุ้ง

2006-04-06T02:34:00.000-07:00

เคยไม๊ที่รู้สึกว่า การช้อปปิ้ง ทำเล็บ ทำผม ไม่สนุกอีกต่อไป

เคยไม๊ที่รู้สึกว่า ความรัก ที่นอกจากรักครอบครัว รักเพื่อน ไม่เคยสำคัญเลย แต่เรากลับทำเหมือนกับว่ามันสำคัญ จนบ่อยครั้งที่บางคนคิดว่าเราเสพย์ติดมัน

เคยไม๊ที่รู้สึกว่า การขวนขวายในหลายสิ่ง เรากลับไม่ต้องการมัน แม้ว่ามันจะจำเป็นหรือไม่ก็ตาม

เคยไม๊ที่รู้สึกว่า อารมณ์ แค่เกิดขึ้นมาและหายไป เมื่อเรารู้จักปล่อยวาง

ความรู้สึกเหล่านี้มันเกิดขึ้นเพราะเราขี้เกียจรึเปล่า เราไม่แน่ใจ
แต่ไม่รู้สิ ...

เราได้แต่คิดวันละหลายๆรอบ คิดถึงสิ่งที่หาคำตอบไม่เจอกับชีวิต กับคนหลายคนในอีกหลายสถานะ

...มันเรียกได้ว่า ฟุ้ง รึเปล่าล่ะ เราไม่แน่ใจ...

หมึกนึ่งมะนาว(หรือป่าว?)

2006-03-29T23:17:00.000-08:00

ตื่นเช้ามาตอน11โมง ยังถือว่าเช้าอยู่เพราะยังไม่เลยเที่ยง ฮ่าฮ่า
เข้าเรื่องเลยดีกว่า คือ...
ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว อยากกินหมึกนึ่งมะนาว วันนี้เลยขอสวมบทบาทเป็นแม่ครัวทำอาหารให้เป็นเรื่องเป็นราวเสียหน่อย
ขั้นแรก ก็เอาปลาหมึกมาละลายน้ำแข็ง ตอนแรกกะว่าจะเอาตัวเล็กๆมาทำกิน แต่หยิบมาผิดเลย เอาหมึกหอมก็ได้วะ ตัวนี่ใหญ่มาก แล้วoption ในหมึกหอมนี่ครบมาก ตาเตอ แกน สัน กระดูก ไส้ อะไรทั้งหลายยังไม่ได้เอาออก แม่ครัววุ้นเลยต้องมาชำแหล่ะหมึกยักษ์ด้วยตัวเอง โอ้ววว ตอนเอาตาออกนี่น้ำหมึกเกือบพ่นใส่ ดีนะหลบทัน ฮ่าฮ่า

สุดท้ายพอมั่วๆ ใส่พริก กระเทียม น้ำปลา มะนาว น้ำตาล คึ้นช่าย เสร็จ ก็คนๆ เป็นอันกินได้
แต่นะ...รสชาติไม่ค่อยเป็นหมึกนึ่งมะนาวเลย เหมือนหมึกต้มเปรี้ยว มากกว่า ไม่ค่อยแซ่บเท่าไหร่ สงสัยใส่พริกน้อยไปหน่อย

ถึงอย่างนั้นดิช้านก็ภูมิใจนะคะที่มันกินได้ อร่อยด้วย!!

ฮ่าฮ่าฮ่า

เหลือแต่ต้องล้างจานให้สะอาดนี่แหล่ะ ขี้เกียจอะ ง่าง่า

เลี้ยงรุ่นcud40_2006

2006-03-26T09:58:00.000-08:00

ไปเจอเพื่อน ไปกินข้าว ไปถ่ายรูป ไปเอาหนังสือรุ่น ไปดูเพื่อนเมา...

รูปใหญ่นี่เป็นรวมเด็กห้อง5 เสียดายมากันไม่ครบขาดไป10กว่าคน ในรูปจะมีทิดเบนดาราโปกมืออยู่ข้างหลัง มีไอ้หมูทำปากเหวอจะกินหัวใครวะ ไอ้ติวยังคงยิ้มร่าอยู่ บางคนแอบหลับตาถ่ายรูป ไอ้ปูนี่ไปแอบอยู่หลังออย มือถือโทรศัพท์อยู่ป่าววะ หมอนนี่โชว์2นิ้วด่าใครวะ นั่นมันเครื่องหมายf**kนี่ ไม่ใช่peace เสียหน่อย! ยิมสายเดี่ยวเหลืองเม่งsexy ชอบบบบบมากค่ะ กิ๊กประธานรุ่นก็ใส่แดงเดือด ป๋านี่ลงไปคุกเข่าอยู่กับพื้นเหมืนถ่ายรูปทีมนักบอล พวกผู้ชายด้านหลังนี่คิดผิดมากไปยืนตรงนั้นมองไม่เห็นไรเลย กร้ากกกก บังเอิญได้ยืนอยู่หน้าฮ่าฮ่า ไอ้ปัญเอามือพาดหลังเราอยู่..... แล้วก็มีสาวๆยืนกระจุปอยู่ตรงหย่อมกลางๆซ้ายมือนิดหน่อย รูปนี้ดูอัดกันแน่นดีมากค่ะ ในรูปภาพนี่คุ้มมาก
รูปเล็กๆซ้ายมือคือไอ้ติว ฟาดเหล้าหนักไปหน่อย อารมณ์ดียิ้มร่าเชียว เมาปลิ้นเชียวววว ตอนจะถ่ายรูปยังมาถามอีกว่า "กูสวยยัง" เออ...มึงสวยที่สุด เวลามึงเมามึงยังสวยเลย กร้ากกก

ค่ายกฎหมายกับสังคม

2006-03-22T03:20:00.000-08:00

เมื่อวันที่14-17มีนาคม1549ที่ผ่านมา นิสิตชั้นปี1ต้องไปค่ายกฎหมายกับข้อเท็จจริงในสังคม ถือเป็นคะแนนเก็บ30 คะแนน นับว่าเป็น4วันที่ เหนื่อย(คืนสุดท้ายกว่าจะได้นอนก็ปาไปตี4ครึ่ง ตื่นอีกที6โมง) โทรม และได้ข้อคิดอะไรหลายๆอย่างกลับไปเพียบบบ
ได้ข้อคิดว่า...

การใช้กฎหมายต้องคำนึงถึงสภาพทางสังคมด้วย

ความยุติธรรมตามกฎหมาย กับ ความยุติธรรมตามความเป็นจริง บ่อยครั้งที่ขัดกัน ดังที่คุณวิทยากรทีไปบรรยายในค่ายยกตัวอย่างให้เราฟังว่า เพื่อนยืมเงินเรา 50,000บาทแต่ไม่ได้ทำหนังสือสัญญากู้ยืมเงินกันเอาไว้ พอเพื่อนเบี้ยว ซึ่งตามกฎมายแล้วเราไม่สามารถไปเรียกร้องหรือบังคับให้เขาใช้คืนได้เลย แต่ในความเป็นจริงล่ะ มันถูกแล้วหรอ? มันยุติธรรมหรอ? อย่างไรก็ตาม CICEROได้กล่าวเอาไว้ว่า ความยุติธรรมมีในโลก แผ่ซ่านไปในทุกสิ่งพระเจ้าสามารถมองเห็นได้ เฮ่อ....ยังดีนะที่พระองค์ยังคงมองเห็น

การต่อสู้ที่สูญเสียเลือดเนื้อมากที่สุดเป็นการต่อสู้เพื่อคุ้มครองฐานทรัพยากรธรรมชาติ ที่ชาวบ้านต้องต่อสู้กับพวกนายทุน

พอเราได้ฟังเรื่องการต่อสู้ของชาวบ้านแล้วเจ็บปวดมากเลยล่ะ พวกเขาไม่มีแม้เงินประกันตัว ไม่มีเงินค่าทนาย ไม่มีอะไรเหนือนายทุนเลย แต่พวกเขากลับสู้...

และข้อคิดสุดท้ายที่เราคิดได้คือ...

จากประวัติศาสตร์การเมืองไทย การนองเลือดไม่เคยมาจากการชุมนุม หากแต่มาจากการใช้อำนาจรัฐ

เราอาจจะไม่ใช่คนที่ยอมทำอะไรเพื่อสังคมมากเท่าไหร่นะ แต่ว่า...ไม่รู้สิ ค่ายนี้ทำให้เห็นข้อเท็จจริงหลายๆอย่างเพิ่มมากขึ้นจริงๆ

2006-02-04T01:25:00.000-08:00

มีอยู่วันนึง แม่เห็นว่าเราว่างจัดเลยชวนเราไปหาหมอฝังเข็ม ที่ลุง ป้า น้า อา อาม่า หรือแม้แต่พี่ชายแท้ๆของเรายังไปรับการรักษามาแล้ว ไปลองตรวจร่างกายดู

ตอนแรกกะว่าจะไปเล่นๆ ขำขำ ฝังลดน้ำหนักไรเงี้ย แต่ว่าไปไปมามา พอผลตรวจร่างกายที่แสดงออกมาเป็นกราฟจากคอมพิวเตอร์ ประเมินผลออกมา มันชักขำไม่ออก หมอนี่ตกใจเลยถามว่านี่คนๆเดียวกับที่นั่งอยู่รึป่าว ไอ้เราก็เริ่มงงๆ แต่อะนะก็ยังไม่คิดอะไร หลังจากนั้นก็เลยนั่งกรอกประวัติคนไข้ พอกรอกเสร็จ หมอก็เริ่มชวนคุย
หมอ: เรียนนิติ หรอ ทำไมถึงเรียนล่ะ
วุ้น: ชอบความยุติธรรมค่ะ(ไม่น่าตอบไปอย่างงั้นเลย น้ำเน่าโคด แต่ที่เรียนเพราะรู้สึกอย่างงั้นจริงๆนี่หว่า ใจจริงนี่ไม่เคยคิดเลยว่าอยากเป็นทนาย หรือพวกศาล แต่เพราะอุดมการณ์น้ำเน่าอันนี้แหล่ะที่ทำให้กุต้องมาตรากตรำเรียนอยู่นี่ไง...พลาดไปแล้วสิ)
หมอ: อาชีพอื่นก็ยุติธรรมได้
วุ้น: ...แล้วไง(คิดในใจ)
หมอ: ไปงานบอลมารึป่าว
วุ้น: ไปมาค่ะ(ฮ่าฮ่า 2-0 สะใจมาก)
หมอ: สปิริตมาก (คาดว่าหมอจะจบจากที่เดียวกันกะเรา)
ทีนี้หมอก็ตรวจชีพจรเรา ทั้งมือซ้ายและขวา
หมอ: ปกตินอนกี่โมง นอนดึกล่ะสิ
วุ้น: ...
หมอ: ปกตินอนเลยเที่ยงคืนใช่ไม๊ ตี1-ตี2
วุ้น: ป่าวนะคะ ปกติืนอนประมาณ 5ทุ่มครึ่ง
หมอ: (ทำหน้าไม่ค่อยเชื่อ)
หมอ: นอนก่อน5ทุ่มได้ไม๊
วุ้น: ...
หมอ: เพราะร่างกายมันใช้งานหนักมาก แล้วหน้าหนูนี่ซีดมากเลย เด๋วฉีดเลือดให้เอาไม๊
วุ้น: คือไม่อย่างงั้น ไม่ได้อ่านหนังสือค่ะ...ตอนนี้จะตกแหล่ไม่ตกแหล่อยู่แล้ว ไม่อ่านก็แย่ดิ(คิดในใจอีกแล้ว) หมอ: คือกราฟคนปกติเขาจะอยู่ตรงนี้ (หมอชี้ให้ดูบนประดาษ)แต่ของหนูมันตกลงมาจากกราฟปกติหมดเลย ร่างกายมันสะสมสารอยู่เยอะมาก
หลังจากสนทนากันพักใหญ่ หมอก็ให้ไปนอนบนเตียงคนไข้ รอฝังเข็ม ให้ตายเหอะ ฝังเจ็บมากกกกกกกก น้ำตาไหลพรากๆ รู้สึกถึงฝีเข็มเลยว่ามันลงไปเืกือบถึงกระดูก ไมมันเจ็บอย่างงี้
หมอ: เดี๋ยวอาการปวดหัวจะหายไปเลย แล้วนี่ปกติตอนเช้ามีน้ำมุกใช่ไม๊ ปวดท้องด้วยใช่ไม๊ ชี่ในร่างกายมันไม่สมดุลย์ ต่อไปต้องหมั่นร้องคาราโอเกะนะ ร้องทุกวันเสาร์ครั้งละครึ่งชั่วโมงก็ได้ จะได้รักษาม้าม เป็นภูมิแพ้ด้วยล่ะสิ
วุ้น: ได้แต่พยักหน้าอย่างเดียว หมอพูดอาการอะไรนี่ถูกหมด อย่างกับหมอเป็นเราเสียเอง
พยาบาล: น้ำตาไหลเลยหรอ
หมอ: ต้องเจ็บสิ เอากระดาษมาซับหน้าหน่อยเร็ว (กวักมือบอกพยาบาล)
แม่ที่นอนอยู่เตียงข้างๆ เลยหันมายิ้มเป็นกำลังใจให้เรา ทำไมแม่ไม่เห็นจะเจ็บจนน้ำตาไหลเลยนะ แต่ทำไมเรานี่ไหลไม่หยุด ทำไมล่ะ

พอฝังเข็มเสร็จก็มารับยา ยาบำรุงเยอะมาก กินทุกเช้า-เย็น ก่อนอาหาร รวมๆแล้วต้องกินครั้งล่ะ 5เม็ดได้ กินทีนี่แทบจะต้องกรอกยาใส่ปาก

หลังจากนั้นก็นั่งรถกลับบ้าน พวกป้าๆก็พูดว่า ที่เราเจ็บตอนฝังเข็มน่ะ เพราะว่าเราอาการหนัก แต่เดี๋ยวก็หาย เราอย่าเครียดมาก

แต่นั่นแหล่ะ พอได้กลับมานั่งคุยกับตัวเอง(เหมือนคนบ้าเลย555)ทำให้รู้ว่า อาการต่างๆที่เกิดขึ้นน่ะ มันเกิดจากตัวเราเองทั้งนั้น แค่เครียดตัวเดียวนี่ทำร่างกายวิบัติได้เลย เราไม่จำเป็นต้องไปหาหมอให้มาบอกอาการเราหรอก เราก็รู้อยู่แต่แรกแล้ว ร่างกายเรานิ่ ทำอะไรกับมันไว้ ทำไมเราจะไม่รู้ แต่ทีแย่คือ พอได้รับการยืนยันอาการต่างๆจากตัวหมอ มันเลยทำให้เราได้รู้ว่าสิ่งที่เราคิดๆอยู่มันเป็นเรื่องจริง เราเครียดจริง เราไม่ดูแลร่างกายเราจริง แต่ที่แย่ไปกว่านั้นคือ เราไม่อยากให้แม่กะพ่อรู้ ก็เท่านั้นแหล่ะ ไม่อยากให้ท่านเป็นห่วง อยากให้ท่านเห็นว่าเรา บ้าบ้า บอบอ ติงต๊องๆ บ้าแต่งตัว ชอบช้อปปิ้ง ไร้สาระ ไปดีกว่า มาเห็นเราเครียด หรือร้องไห้ มันไม่ดีเลย

เออ พอหลังจากฝังเข็มได้2-3วัน อาการปวดหัวนี่หายไปปลิดทิ้งเลย ไม่น่าเชื่อ จริงจริงนะ

long time no see!

2005-12-29T01:02:00.000-08:00

เมื่อวานนัดเจอ อู่ กับ อิ๊ก ล่ะ ไม่ได้เจอกันมานานมากกกกกกกกกก ครั้งล่าสุดที่ได้เจอคือตอนไปซัมเมอร์ที่แคนาดาด้วยกันเมื่อ2ปีก่อน สมัยมัธยมปลาย ม.4ขึ้นม.5เอง

เวลาช่างผ่านไปเร็วยิ่งนัก แต่นะ...ไม่เห็นมีใครดูเปลี่ยนไปเลย ยังเหมือนเมื่อก่อน เดินเที่ยว พูดคุยเหมือนเมื่อก่อนเปี๊ยบบบบ เปลี่ยนแค่ตอนนี้ อู่เรียนอยู่year12ที่ New Zealand ส่วนอิ๊กเรียนอยู่ชั้นม.5 เตรียมอุดมศึกษา สายวิทย์ ส่วนเราเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว

ทีนี้พออยุ่ท่ามกลางสาวๆมัธยมเลยต้องพยายามกระชากวัยสุดฤทธิ์ แต่อู่บอกว่า "ไอ้วุ้น แกเคยบอกเราว่า แกเกิดมาแล้วแก่เลยนี่" เออเนอะ เราลืมไป เืพื่อนๆเราก็เคยพูดเหมือนกันว่า เราเกิดมาแล้วแก่เลยไม่มีวัยเด็ก คนอื่นเขาพอเป็นเด็กหญิงแล้วก็กลายเป็นนางสาว ส่วนเรานางสาวนี่ไม่เคยมี พอเด็กหญิงแล้วเป็นนางเลย

~เราไม่ได้แก่ขนาดนั้นเสียหน่อย ง่าาาา~

ในรูปถ่ายจากซ้ายคือ อู่ อิ๊ก และเรา :ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ทำไมไม่หาสถานที่ดีๆกว่านี้ในการถ่ายรูป กลับมาถ่่ายกันในห้องน้ำที่discovery!!!

คืนสู่เหย้าสาธิตจุฬา2005

2005-11-28T07:13:00.000-08:00

themeงานในครั้งนี้คือให้ศิษย์เก่าสาธิตจุฬาแต่งกายย้อนยุค ไอ้เราก็เลยสนองรับนโยบายเสียเต็มที่

ที่ไหนได้พอมาถึงหน้างาน...ไม่เห็นจะมีคนเขาแต่งกันเท่าไหร่เลยง่ะ...เด่นเลยคราวนี้ เสียselfสุดๆ แต่อะนะ ไหนไหนก็ไหนเลยต้องทำมั่นเข้าไว้ อุตส่าห์ตั้งใจแต่งมาเต็มที่แล้วนี่นา

ส่วนเรื่องสถานที่ยังคงจัดที่สนามฟุตบอลเหมือนเมื่อ2ปีก่อน...ดูแปลกตาไปเยอะเลย เพราะปกติทางโรงเรียนไม่อนุญาตให้มีของมึนเมามาตั้งขายภายใน(ขนาดกาแฟยังไม่ได้เลย) แต่พอมีงานนี้ กลับมีซุ้มเบียร์ตั้งตระหง่านเสียอย่างงั้น คงเป็นการคืนกำไรให้ศิษย์เก่าเสียล่ะม้าง...แถวงี้ยาวเหยียดเชียว ฮ่า ฮ่า ฮ่า

เพราะงานคืนสู่เหย้านี่แหล่ะ ลุงๆ ป้าๆ ศิษย์เก่าที่จบไปนานก็เลยได้โอกาสย้อนความหลังกันเพียบ...แต่ตามจริงไม่ต้องถึงกับจบไปนานหรอก พวกที่เพิ่งจบไปได้ไม่ถึงปีก็คิดถึงอาจราย์เหมือนกันทั้งนั้น ก็อยู่มาตั้ง12ปีนี่เนอะ

~รูปข้างบนเป็นเรากับกิ๊กที่แต่งประชันกันย้อนยุคค่ะ มีให้ดู2เวอร์ชั่น พอดีว่างจัด เหอเหอ~

เดินพาเหรดวันลอยกระทง

2005-11-17T05:29:00.000-08:00

กลุ่มเราได้เดินกันเกือบหมด เว้นแต่พลอยกับเอ็มที่กลับบ้านดึกมากไม่ได้เลยอดดด!!!

จากซ้าย:

เอ็ม (นิสิตรับหน้าที่ถ่ายภาพ)
เจ๊ด (ภาคกลาง แฝดผู้พี่)
วุ้น (ภาคใต้)
ส้ม (อยุธยา...แต่เหมือนสุริโยไทมากๆ)
แก้ม (ภาคใต้...พึ่งรู้ว่าสาวๆสมัยก่อนไว้ผมม้าด้วย)
ฉัตร (ภาคกลาง แฝดผู้น้อง)
พลอย (นิสิตรับหน้าที่ช่วยแต่งตัว)

12/11/05 eventจุฬาวิชาการที่สยาม(1)

2005-11-12T22:51:00.000-08:00

รูปแรก ถ่ายกับวีเจบอส โดยเรามีโอกาสได้ติดต่อกับดูแลพี่บอสในวันนั้น พี่เขาน่ารักมากๆ เขิลไปเลย ทำตัวไม่ถูก ไม่เป็นมืออาชีพเอาซะเลยเรา ฮ่าฮ่า

วีเจจ๋าก็มานะ คนนี้เราก็เป็นคนติดต่อผู้จัดการเขาไป

...แก้มกับเราแอบแว่บมาเติมหน้าในห้องน้ำ...

ฉัตร แต่งหน้าโทนม่วงมาประชันกันโดยมิได้นัดหมาย

ภาพทีเผลอสาวๆพีอาร์ฝายติดต่อและูดูแลดารา

หนูได้เข้ากรุงแล้วค่ะ

2005-10-18T05:24:00.000-07:00

เพิ่งกลับมาเมื่อวานสดๆร้อน จากโคราช นครราชสีมา มาล่ะ ไปตั้งแต่วันที่ศุกร์ที่14-จันทร์ที่17/11/05 รวมทั้งสิ้น4วันค่ะ เป็นค่ายออกแนวค่ายอาสาไรเงี้ย ของสจม.(สโมสรนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย) ชื่อค่าย"คันนา" โดยหลักแล้วไปเพื่อไปศึกษาชีวิตของชาวนาที่โน่น ก็ไปกัน19คนล่ะ

วัีนแรกที่ไปถึงก็ทำความสะอาดที่พัก ซึ่งก็คือโรงเรียนบ้านหนองปรึก ครั้งแรกที่เห็นนี่แบบว่า...อึ้งไป5วินาที ไม่คิดว่าเราจะมาถึงแล้วจริงๆ แหม!ยังไม่ค่อยชินกับการมาออกค่ายต่างจังหวัดนี่นา เรานอนค้างที่ห้องเรียนป.4 มดเยอะ แมลงก็ยิ่งเยอะกว่า แล้วผนังด้านบนของห้องเรียนมีแค่ตาข่ายตาห่างๆ ไม่มีมุ้งลวดแต่อย่างใด พอตกดึกเลยมียุงมานอนเป็นเพื่อน ฮ่าฮ่า..เล่นเอาขำไม่ออกไปหลายวัน
วันที่สองมีกิจกรรมที่เป็นงานเป็นการมากค่ะ ต้องไปพูดคุยกับชาวบ้านแถวๆนั้น ถามสารทุกข์สุขดิบ ลักษณะสังคม การเมือง เรื่องทั่วๆไป ไรทำนองนั้น พอทำงานนี้จบแล้วคิดได้เลยว่า ชีวิตพวกเขานี่ก็ดีนะไม่ต้องมีเงินทองมากมาย รวยล้นฟ้า ก็อยู่ได้ ต่างกับในเมืองมากๆเลยล่ะ แต่ที่น่าตกใจคือ การเมืองที่ยังมีการซื้อเสียงอยู่จริง ความไม่เท่าเทียมของคนในหมูบ้าน ความนิยมที่จะมีสามีเป็นฝรั่ง และเรื่องอะไรอีกมิอะไร ที่เราเคยได้ยินมา แต่ไม่คิดว่าจะได้พบเห็นจริงๆด้วยตัวเอง...เลยได้แนวคิดอะไรใหม่ๆอีกเยอะเลยล่ะ
วันต่อมาก็ไปลองทำนา รู้เลยว่าเหนื่อยมากค่ะ กว่าจะได้ข้าวสักกำมือ เชื่อแล้วว่า ชาวนานี่ หลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดินจริงๆ ต้องมีความอดทนมาก มาก มาก เหลือเกิน
วันสุดท้ายได้ทำกิจกรรม เล่นกับเด็กๆ...ดูเป็นนางสาวไทยมากๆ ฮ่าฮ่า

...สรุปแล้ว เหนื่อย แต่ก็ สนุก + ประทับใจรุ่นทุกๆคนมากเลยล่ะดูแลดีจนปลื้มเลย ฮ่าฮ่า...

เห้อ นี่ก็ยังไม่หายคันจากการโดนแมลงกัดทุกคืนที่โคราชเลย ฮือ ฮือ

ิBuffet เค้ก

2005-10-09T10:00:00.000-07:00

ได้เมลมาจากเพื่อนแนะนำbuffetเค้ก เลยชักชวนกันไปกิน ในราคา150บาท อย่าลืมบวกvat 7% ร้านอยู่แถวสุขุมวิท33 (ไม่ประสงค์จะออกนามนะ...ถ้าอยากรู้msnคุยกันได้)

หลังจากชิมทุกเค้กทุกก้อนแล้ว คณะกรรมการทั้ง 6 ได้แก่ โมเอะพลอย ส้ม เจ้ด เอ็ม และเจตต์ สรุปได้ว่า buffet เค้กที่นี่เอาไป 4.4แต้ม(คิดเองว่าเต็มกี่ส่วน) ก้อนที่รับกันไม่ได้ที3ชนิดคือ ทิรามิสุที่หน้าตาไม่เหมือนเลย กับ ก้อนดำๆรสชอกโกแลตอะไรสักอย่าง ส่วนที่อร่อยก็คือ คัสตาด ที่ทุกคนลงมติเป็นเอกฉันท์!!!

...ถึงกระนั้นแต่ละคนก็เห็นกินกัน กะว่าถ้าไม่อืดอิ่มตายคาโต๊ะนี่จะไม่กลับบ้านกันเล้ยยย...

...love ACTUALLY is all around...

2005-10-01T03:14:00.000-07:00

11.06 นาฬิกา ไอ้หมูโทรมา...หาได้รู้ไม่ว่าอิช้านนางสาววุ้นเนี่ยกำลังนอนหลับอยู่ น้ำเสียงมันมีความสุขสวิงลิงโก้มากๆ อยากเสนอข่าวที่มันจะมาup dateสุดฤทธิ์ แล้วมันก็เผยว่า "ไอ้วุ้น กูได้เป็นแฟนกับมิ้มแล้ว!!! " ในใจอิช้านเนี่ยแทบจะกรี้ดออกมา(เอ่อ..แต่สุดท้ายก็ได้แผดเสียงแหล่ะนะ) ดีใจกับไอ้หมูมันมากกกกกกกกกก เพราะกว่าจะมาถึงขั้นนี้ได้มันต้องอดทนฝ่าฟัน ขวากหนาม ทั้ง ตื้อ พยายาม เฟ้ารอ เหงา เศร้า เฟลล มานานมาก:) ...หมั่นไส้โว้ย... ฮ่าฮ่าฮ่า ขอบใจที่มึงโทรมาปลุกกู เลยได้มีเวลาอ่านหนังสือกับเวลาที่มากขึ้น ทั้งๆที่กะว่าจะตื่นสักเที่ยง...นานๆจะได้นอนเที่ยงสักที...เห็นแกมีความสุขก็ดีใจไปกับมันจริงๆ
เอ่อ...ไอ้หมูนี่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เรียนอยู่สาธิตจุฬา ตอนนี้มันเรียนอยู่บัญชีม.ธรรมศาสตร์ ปี1

ไม่ใช่แค่เรื่องไอ้หมูคนเดียวหรอก มีอีก ตอนนี้บรรยากาศของกลุ่มเพื่อนที่คณะอบอวลไปด้วยความรัก คนนึงก็มีแฟน อีกคนก็มีหนุ่มมาจีบถึงสองคน love ACTUALLY is all around. จริงๆเลย

ส่วนตัวอิช้าน....เลยต้องกลับไปรักพ่อรักแม่ที่บ้านอย่างเดียว กร้ากกกกกกกก

ปล.ถึงแม้ว่าจะตั้งหัวเรื่องเป็นชื่อหนังเรื่องนี้ก็ตาม แต่โดยส่วนตัวไม่ค่อยได้พิศวาสกับหนังเรื่องนี้เท่าไหร่หรอก เพียงแต่มันเข้ากับเหตุการ์ณช่วงนี่ดีจริงๆ

หอศิลป์จุฬาฯ

2005-09-11T07:31:00.000-07:00

เมื่อไม่กี่วันก่อนไปดูนิทรรศการงานศิลปะที่หอศิลป์จุฬามา โดยมีชื่อว่า"ตรีภวังค์" เป็นการแสดงผลงานของศิลปิน3คน พูดถึงสังคม อดีต ปัจจุบัน ในแง่ที่แตกต่างกัน วันนั้นโชคดีได้พอพูดคุยกับหนึ่งในศิลปินนั้นด้วยล่ะ

...ใครเดินผ่านอย่าลืมไปชมงานดีๆ ที่หอศิลป์จุฬาฯบ้างนะ สร้างความสุนทรีย์ให้ชีวิต วะฮ่าฮ่า ...

ผ่านไปแล้วกับCU-walking street

2005-08-12T01:56:00.000-07:00

เมื่อวันอังคารและพุธที่ผ่านมา มีกิจกรรม CU-walking street ที่ทางมหาวิทยาลัยจัดล่ะ เปิดโอกาสให้นิสิตเอาของมาขาย แต่ก็เห็นคนนอกมาขายเหมือนกันนะพอประปราย เหมือนงานตลาดนัดจุฬาที่มีทุกวันศุกร์เลย

ไอ้เราก็ขอมีส่วนร่วมด้วยคน ไปเกาะชาวบ้านเขาช่วยขายของ...เพื่อนๆกันทั้งนั้นแหล่ะ อย่างสนุกสนาน ลืมตัวไปเลยสวมวิญญาณเป็นแม่ค้าขายของอยู่เสียงั้น!

แต่น่าแปลกที่เวลามีลุกค้าเข้ามาเลือกซื้อของ แล้วได้คุยกับแม่ค้า ซึ่งคือเราอะนะ มักจะคิดว่าเราและเพื่อนๆเรียนอยู่คณะบัญชีซะงั้น เพราะส่วนใหญ่เด็กบัญชีมักทำกิจกรรมในลักษณะนี้มากกว่า(มั้ง) แต่ที่ฮาสุดๆคือมีคนถามว่า "น้องเรียนอยู่คณะอะไร? วิศวะปะ?"....

วันสุดท้ายของ CU-walking street ร้านที่เราไปช่วยเพื่อนขายของ ขายดีมากเลย วางตัวสินค้าไม่ทันไร พี่ป้าน้าอามารุมมาตุ้มกันเต็มไปหมด ได้กำไรไปอื้อ คงเป็นเพราะกลุ่มลูกค้าที่ร้านเหมาะสำหรับวัยทำงาน ซึ่งร้านอื่นเขาจะเน้นไปทางวัยรุ่น และของทำมือเป็นส่วนใหญ่

เพราะเหตุนี้เลยยิ่งขายดีเป็นเทน้ำเทท่า วะฮ่าฮ่า

ด้วยความกระเปิ๊บป๊าบของเรา

2005-07-31T10:10:00.000-07:00

วันนึงนึกสนุก
อยากแต่งตัวสวยๆ เลยล่อใส่ส้นสูงปรี้ด 3นิ้วฝ่าๆ(เอง)สีส้มแปร๊ด ให้เข้ากับกระโปรงยีน เข็มขัดหมุดไรเงี้ย ไปเที่ยวแถว รร สามย่าน ฉลองวันแห่งความรักกะเพือนๆอะนะ..

ตอนช่วงเช้าก็ยังไหวค่ะ บ่ ยั่น เดินได้

ตอนบ่ายตกลงไปเดินประตูน้ำ เนี่ยสิ....เอาแล้วไง

กว่าจะกลับจากประตูน้ำ ขางี้แทบขวิด เพราะรองเท้ามันกัดซะ ....เกือบไม่รอด นึกว่าแย่แล้ว ทั้งๆที่เพื่อนๆก็บอกว่าให้เปลี่ยนรองเท้า ไปเดินก็ได้

.....แต่ด้วยความที่อยากสวย+มั่นค่ะ ....จะให้เปลี่ยนรองเท้า..ไม่มีทาง

ตอนนี้ วันนี้ เท้าระบมเลย...ต้องงดส้นสูงไปสักพัก..เฮ่อ

ยัง ยังไม่พอ นิ้วโป้งซ้นอีก เพราะความเฟอะฟะของเราเอง เจ็บนะเนี่ย เอาน้ำแข็งประคบยังไม่ช่วยได้เท่าไหร่เลย...ฮือฮือ